23/11/2009 - HER ADIMDA ...

4/11/2009 - BAZEN OLUR ...

Bazen olur..

  Hüzünlü bir şarkı gibi

        Yaşarsın hayatı..

Bazen olur,

         Gecelerin soruları düşünmekle geçer..

Bazen sorular cevapsız,

             Sorgular yarım kalır..

Gecelerini, yüreğini uzaklara götürmek isteyen

             Soğuk bir rüzgar alır..

Koşarsın ardından, yetişemezsin..

      Bazen olur,

            Yarım kalır düşlerin..

      Tamamlayamazsın..

Bazen olur..

    Susarsın..

Yanlış anlaşılmaktan değil,

           Anlaşılmamaktan…

Anlaşılmazsın..

   Ağlamak ağır gelir yüreğine,

         Ağlayamazsın..

Bazen olur..

      Güvenemezsin kimselere..

Bazen olur güvendiklerin

       Bırakır yarı yolda..

 Bazen olur güvendiklerin,

       Güvenmez sana..

Bazen olur..

Tüm her şeyi düşünüp de “yeter” dersin..

       Vazgeçmek gelir içinden..

            Geçer..Gider..

Bazen olur..

    Düşlerin yıllar ötesine giderken

           Yüreğin kalır gerisinde…

Bazen olur,

         Konuştukların eriyip giderken;

              Sustukların

                    Büyür

                         İçinde…

Bazen olur…

         Çok

             Büyür

                   Hem de…

                    
                            BUĞRA YILMAZ *ÇoCuK*

28/10/2009 - BİZ...YANİ BENZEMEDEN ONLARA ! ...

                                                                                                 Atılır mıyız oyundan

21/10/2009 - DİNLENESİM VAR...DİNLE NE OLUR...

Such a muddy waters fish I am..

Keep despising me for the time being,
 No bother…

Anlatmak istiyorum..

  Yorgunluğumu, uykusuzluğumu, ağrılarımı…

         Sıkıntılarımı, gözyaşlarımı…

                      İsteklerimi..

Anlatmak istiyorum..

     Beni en çok çocukların ağlatabildiğini..

          Hem de zaman gözetmeksizin..

Akşam ailecek masa başında yemek yerken,

         Sabah derslere yetişme çabasında kahvaltımı yaparken..

O, yürekleri dünyayı saran çocukları dinlerken…

   Mesela düşünün size gelip de

        “en çok neyinizin olmasını isterdiniz”

                sorusunu sordu mikrofonu uzatan bir muhabir…

         Ne isterdiniz ?

 Ev, araba, geçen gün çok beğendiğiniz elbise vs..

 Şimdi o mikrofonun yoksulluk içinde yaşayan

        bir çocuğa uzatıldığını düşünün..

O çocuğa uzatıldı da…

Ne dedi biliyor musunuz ?

    Süt…

       Evet süt işte…

Şu an istediği tek şey sütmüş o çocuğun..

      Gelir miydi aklınıza…

           Mesela, bunları anlatmak istiyorum..

Sonra sevgiyi, sıcaklığı, paylaşmayı,

           alçakgönüllülüğü, samimiyeti…

Anlatabildiğim kadar….

Acıyı sonra, hüznü, kederi,

    yüreğimi yaralayan “şeyleri”…

Anlatmak istiyorum..

               “Dinle”nesim var…

Rahatsız olduğum şeyleri,

             Üzen şeyleri..

Bir yazıda aynı şeyi

         sürekli şikayet edişimi de anlatmak istiyorum..

   Anlatmak istiyorum..

Ama öyle yalancı değil…

    Yani…”Kardeş…” diyerek söze başlayan

          güvensiz menfaat arkadaşlıkları gibi değil,

                  ağzıma gelen her şeyi

      söyleyebileceğim bir güven içinde…

Yani hiç düşünmeden konuşsam bile

       yanlış anlaşılmayacak şekilde…

Yaşadığım onca şeyi,

         Bu yoğunluğu, karmaşayı..

Hepsini..Herşeyi..

Anlatamadıklarımı anlatmak istiyorum..

      Güvendiğim insanlara

              güvendiğimi söyleyebilmek istiyorum…

Ama öyle yazarak değil,

              konuşarak anlatmak istiyorum…

Anlatasım var…

    Konuşasım var…

          Ağlayasım var…

…

Çok yoruldum susmaktan, dinlenesim var…
                  Dinle ne olur…                                   


                              BUĞRA YILMAZ * ÇoCuK *

12/10/2009 - BENİ BOŞVER ...

Beni düşünüp öyle, beni de üzme..

                                Ödeyemediğim telefonumu unut,

                                  Benim işim hep böyle..

                                         Bana üzülme..

 Beni boşver...

Gözü yaşlı geçmişi yüreğimin,

            hare hare kahverengi gözlerim...

Beni boşver...

Karanlık gecelerim var benim,

           yastığım ıslak çoğu zaman...

Hani gözümden düşen birkaç damla işte,

                     ben farkında olmadan hem de...

Parkların ıslak banklarına,

   Çamurlu sulara,

       Bir beyaz kağıda,

          Aç bir köpeğe ve yüzsüz güvercinlere anlatırım derdimi...

Beni boşver...

Yağmurun altında delicesine ıslanır

       Ve her ıslandığımda hasta olurum...

Sonra çıkar daha çok ıslanırım...

         Sanırım doğayı yenebileceğini sananlardanım...

Boşver...Üzme kendini benim için...

           Hem hiç mi yüzüstü bırakılıp da gidilmedim....

Alışkınım, çok kaybettim....Boşver !...

Ne kahramanlar tanıdım, ne güven veren yürekler....

                Ne ardına bakmadan gidenler..

   Kolay kolay güvenemem bu yüzden kimselere,

              Gidersen de zorlayamam ki kal diye...Beni Boşver !...

   Hadi yapma...Ne olur gülüşüme aldanma...

               Hem aldanırsan gülemem ki bir daha...

İnan gülemem, tebessüm bile edemem asla....

     Herkeste sayısız yalan yok mu zaten ...

            Bir kahkaha da benden olsun....

       Çok üzülürüm, sinirlerim bozulur bazen...

              Kimse de haz etmez o halimden...

Beni Boşver !...

    Daha ben, beni anlatsam bu dizeler günlerce uzar gider...

             En iyisi mi Beni Boşver !...

     Hem de öyle bir boşver ki ;

         Beni terk edemeyen bütün yalnızlıklarım kıskansın seni....

                   ( İnan senden çok düşünüyorum seni...)